"Stara miłość nie rdzewieje"

Siedzieli w swojej ulubionej pamiętnej kawiarni w której były umieszczone wszystkie wspomnienia, w stoliku na którym były ich inicjały. Ona była szczęśliwa on podobno też. Był bardzo skryty nie mówił o uczuciach. Zawsze byli uśmiechnięci, nie było sporów ani niechęci.
- Telefon Ci dzwoni, nie odbierzesz?
- Nie. - odpowiedział
- Odbierz, może to coś ważnego. - nalegała dziewczyna
- Siedzisz mi na kolanach, więc nie możesz dzwonić, a co może być ważniejszego od Ciebie?*
Chłopak lubił ją czarować, kochał ją zawstydzać i patrzyć jak słodko nabiera koloru purpury. Teraz jednak dziewczyna siedzi sama zapłakana na łóżku i zamalowuje markerem twarz chłopaka na każdym zdjęciu, tęskni za czymś czego już nie ma, roni łzy lecz to wciąż nic nie zmienia bo nie ma już obok niej człowieka, który szare dni w kolorowe zmieniał. Jej miłość ją skrzywdziła, uczuciami zabawiła, przez to teraz bardzo cierpi. Minęły dni, miesiące, powoli zapominali o swoim istnieniu i o uczuciach, które kiedyś ich łączyły. Choć pewnego wieczory wpadli na siebie w przypadkowy sposób, na początku się nie poznali  lecz od nowa zakochali. Zaś w tych samych pięknych oczach i tych samych pełnych ustach. Choć tak bardzo się zmienili i tak bardzo się zranili, ostatnią szanse sobie dać postanowili.





* Ten Dialog nie ja napisałam, ja tylko go wplątałam w imagina